ปกติมีแต่เด็ก เจ้าหนูจำไม ไม่น่าเชื่อว่าจะได้เจอไอ้ป้าจำไมกับเค้าด้วย พอดีไปส่งไปรษณีย์ตามปกติทุกวัน ไปเจอลุงป้าสามีภรรยาคู่นึง ลุงก็ดูหน้าตาหงุดหงิดตลอดเวลา ส่วนป้าก็ขี้เหนียวฉิบหาย ทั้งคู่กำลังจะส่งพอร์ทไปให้ลูกที่เมืองนอก ซึ่งประกอบด้วยเอกสารกระดาษขนาด A4 และ CD แผ่นนึง ซึ่งการส่งไป ตปท.นั้น จะแบ่งเป็นการส่ง document กับส่งพัสดุทั่วไป(นี่กูยืนฟังจนเข้าใจตั้งแต่ประโยคแรก) ซึ่งการส่งประเภท document นั้นค่าส่งถูกกว่า แต่จะจำกัดเฉพาะเอกสารที่เป็นกระดาษเท่านั้น (ฟังแค่นี้มึงก็น่าจะเข้าใจแล้วนะอีห่า) แต่ของอีป้าดันมี CD ด้วยแผ่นนึง ทางไปรษณีย์จึงบอกว่าส่งแบบ document ไม่ได้ (มันเข้าใจยากมากเหรอวะ)

อีป้าเวรนี่ก็พยายามทวงถามว่าทำไมถึงใส่ CD ไม่ได้ล่ะ คุณน้าพนักงานก็ยิ้มแย้มตอบว่ามันเป็นกฎที่เค้าวางไว้ ถ้าสนามบินสแกนเจอจะถูกตีกลับทันทีนะ

อีป้าส้นตีนก็ถามต่อไปอีกว่า แล้วสอดไประหว่างกระดาษพวกนี้ไม่ได้เหรอ (อีเห็ดเหี่ยว มึงนี่งกจังนะ) พนักงานก็ยังคงยิ้มแย้มตอบร่ายยาวอีกไม่รู้จบ

พอพนักงานตอบเสร็จ อีป้าจำไมก็ถามต่อ ไอ้เหี้ยเอ้ยแล้วก็ยาวไม่จบไม่สิ้นหลายสิบประโยคหลากหลายสิบคำถามที่วนไปวนมาเพื่อที่จะได้ส่งไปด้วยค่าส่งที่ถูกลง อีเวรมีปัญญาส่งลูกไปเมืองนอกแท้ๆ ค่าส่งของเสือกงกจัง

หลายคนอาจสงสัย แล้วกูไปเสือกอะไร แน่นอนครับผมจะไม่เป็นเดือดเป็นร้อนเลย ถ้าคุณน้าพนักงานที่ต้องคอยตอบอีป้ามะพร้าวเผาขึ้นรานี่คือพนักงานที่กำลังคีย์ข้อมูลส่ง EMS ของกระผมอยู่ ซึ่งต้องหยุดการทำงานไปตอบอีเหี้ยนี่ชักจะนานมาก และวนไปวนมา ประกอบกับความหิวข้าวของผมที่เวลาจะบ่ายสองโมงแล้วยังไม่ได้ซัดอะไรลงท้อง ไอ้ป้าเวรจะเอาให้ได้เลยสินะราคาถูกๆน่ะแล้วถามฉิบหายวายป่วน แล้วงานกูก็หยุดเพื่อตอบคำถามปัญญาอ่อนของมึงเป็นเวลาหลายนาที

มันเป็นบทสนทนาที่ยาวจนทนไม่ไหวต้องทำหน้าเซ็งแล้วตัดบทว่า น้าครับผมรีบมากช่วยทำ EMS ให้เสร็จก่อนได้ป่ะ ก็เข้าใจนะน้าเค้าบริการดีใบหน้ายิ้มแย้มมาก แต่ที่กูหงุดหงิดคืออีเวรป้างกที่แม่งถามเหี้ยไรไม่รู้อยู่ได้ คำถามมันไม่ต้องการคำตอบแต่ต้องการที่จะส่งในราคา document โดยมีแผ่น CD หนึ่งแผ่นรวมไปด้วยให้ได้

จนงานกูเสร็จเดินออกมามันก็คงจะยิงคำถามต่อ เหี้ยเอ้ย ทนไม่ไหวจริงๆโคตรเรื่องมาก ทำอะไรที่ง่ายให้ยุ่งยาก แก่แล้วเกรียนว่ะสาดดด “อีป้าจำไม” กับ “ไอ้ลุงหน้างิ๊ด” กูจะจำพวกมึงไปอีกนาน

ไม่ได้อัพเดทซะนาน มีเรื่องผ่านเข้ามาเยอะแยะ หลังจากได้เข้ามาสัมผัสกีฬาลูกสีแล้ว ก็ไม่ได้แตะบีบีกันอีกเลย ยังไม่ขายเก็บไว้เล่นยามว่างเป็นสันทนาการไป ส่วนกีฬาหลักๆตอนนี้เทไปให้เพ้นท์บอลเต็มตัวแล้ว กับการลงแข่งที่ได้ประสบการณ์ ความรู้และอะไรหลายๆอย่าง ติดงอมแงม เปลี่ยนปืนใหม่เป็น GEO2 แล้ว ส่วน Victory กระบอกส้มเก็บไว้สำรอง

ต่อมา เมื่อวันที่ 9/10/10 ไปซื้อไอโฟน 4 แต่แห้วกลับมาเพราะคิวยาวไปไม่ทัน วันรุ่งขึ้น 10/10/10 วางแผนอย่างดี เนียนเข้าห้างไปรอจนได้คิวที่ 1 เลย 5555 ได้เครื่องมาสมใจ จอเรตินาดิสเพลย์ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ กำลังเห่อได้ที่กับไอโฟน 4 เมื่อก่อนไม่เคยคิดจะซื้อเลยทั้งๆที่ใช้ apple มาหลายอย่าง แต่มองว่า”ไอโฟนแม่งโหลว่ะ” ตั้งแต่มันออกรุ่นแรกมาใหม่ๆ จนมาถึงไอโฟน 4 นี่แหละที่อดใจไม่ไหว โหลก็ช่างวะจะเอา อะไรที่ต้องการจริงๆ ถ้ามีความพยายามบวกกับการวางแผนที่ดี โอกาสสำเร็จสูงอยู่แล้ว เหมือนอย่างวันที่ 9 พลาดคิวซื้อ ทำให้กลับมานั่งหาข้อมูล คิดวางแผน จนวันรุ่งขึ้นได้คิวที่ 1 สมใจ เป็นบทเรียนที่ดีว่า อย่าหวังแค่ให้ทัน แต่จงหวังให้สูง และวางแผนทำให้ได้ดังหวัง การพลาดพลั้งไม่ใช่เพื่อท้อ แต่เพื่อแผนการที่ดีและความสำเร็จในวันข้างหน้าต่างหาก จำไว้ซะ