ปกติมีแต่เด็ก เจ้าหนูจำไม ไม่น่าเชื่อว่าจะได้เจอไอ้ป้าจำไมกับเค้าด้วย พอดีไปส่งไปรษณีย์ตามปกติทุกวัน ไปเจอลุงป้าสามีภรรยาคู่นึง ลุงก็ดูหน้าตาหงุดหงิดตลอดเวลา ส่วนป้าก็ขี้เหนียวฉิบหาย ทั้งคู่กำลังจะส่งพอร์ทไปให้ลูกที่เมืองนอก ซึ่งประกอบด้วยเอกสารกระดาษขนาด A4 และ CD แผ่นนึง ซึ่งการส่งไป ตปท.นั้น จะแบ่งเป็นการส่ง document กับส่งพัสดุทั่วไป(นี่กูยืนฟังจนเข้าใจตั้งแต่ประโยคแรก) ซึ่งการส่งประเภท document นั้นค่าส่งถูกกว่า แต่จะจำกัดเฉพาะเอกสารที่เป็นกระดาษเท่านั้น (ฟังแค่นี้มึงก็น่าจะเข้าใจแล้วนะอีห่า) แต่ของอีป้าดันมี CD ด้วยแผ่นนึง ทางไปรษณีย์จึงบอกว่าส่งแบบ document ไม่ได้ (มันเข้าใจยากมากเหรอวะ)

อีป้าเวรนี่ก็พยายามทวงถามว่าทำไมถึงใส่ CD ไม่ได้ล่ะ คุณน้าพนักงานก็ยิ้มแย้มตอบว่ามันเป็นกฎที่เค้าวางไว้ ถ้าสนามบินสแกนเจอจะถูกตีกลับทันทีนะ

อีป้าส้นตีนก็ถามต่อไปอีกว่า แล้วสอดไประหว่างกระดาษพวกนี้ไม่ได้เหรอ (อีเห็ดเหี่ยว มึงนี่งกจังนะ) พนักงานก็ยังคงยิ้มแย้มตอบร่ายยาวอีกไม่รู้จบ

พอพนักงานตอบเสร็จ อีป้าจำไมก็ถามต่อ ไอ้เหี้ยเอ้ยแล้วก็ยาวไม่จบไม่สิ้นหลายสิบประโยคหลากหลายสิบคำถามที่วนไปวนมาเพื่อที่จะได้ส่งไปด้วยค่าส่งที่ถูกลง อีเวรมีปัญญาส่งลูกไปเมืองนอกแท้ๆ ค่าส่งของเสือกงกจัง

หลายคนอาจสงสัย แล้วกูไปเสือกอะไร แน่นอนครับผมจะไม่เป็นเดือดเป็นร้อนเลย ถ้าคุณน้าพนักงานที่ต้องคอยตอบอีป้ามะพร้าวเผาขึ้นรานี่คือพนักงานที่กำลังคีย์ข้อมูลส่ง EMS ของกระผมอยู่ ซึ่งต้องหยุดการทำงานไปตอบอีเหี้ยนี่ชักจะนานมาก และวนไปวนมา ประกอบกับความหิวข้าวของผมที่เวลาจะบ่ายสองโมงแล้วยังไม่ได้ซัดอะไรลงท้อง ไอ้ป้าเวรจะเอาให้ได้เลยสินะราคาถูกๆน่ะแล้วถามฉิบหายวายป่วน แล้วงานกูก็หยุดเพื่อตอบคำถามปัญญาอ่อนของมึงเป็นเวลาหลายนาที

มันเป็นบทสนทนาที่ยาวจนทนไม่ไหวต้องทำหน้าเซ็งแล้วตัดบทว่า น้าครับผมรีบมากช่วยทำ EMS ให้เสร็จก่อนได้ป่ะ ก็เข้าใจนะน้าเค้าบริการดีใบหน้ายิ้มแย้มมาก แต่ที่กูหงุดหงิดคืออีเวรป้างกที่แม่งถามเหี้ยไรไม่รู้อยู่ได้ คำถามมันไม่ต้องการคำตอบแต่ต้องการที่จะส่งในราคา document โดยมีแผ่น CD หนึ่งแผ่นรวมไปด้วยให้ได้

จนงานกูเสร็จเดินออกมามันก็คงจะยิงคำถามต่อ เหี้ยเอ้ย ทนไม่ไหวจริงๆโคตรเรื่องมาก ทำอะไรที่ง่ายให้ยุ่งยาก แก่แล้วเกรียนว่ะสาดดด “อีป้าจำไม” กับ “ไอ้ลุงหน้างิ๊ด” กูจะจำพวกมึงไปอีกนาน

ไม่ใช่ว่าใครๆก็สามารถทำธุรกิจของตัวเองได้ เพราะเท่าที่สังเกต คนจำนวนไม่น้อยที่ไม่มีทางเลยที่จะควบคุมตัวเองให้มีความรับผิดชอบและกระตือรือล้นพอที่จะสร้างฐานะขึ้นมาเองได้

การเป็นนายตัวเอง ไม่มีใครอยู่เหนือเราอีกแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีใครมาคอยควบคุม เราอยู่เหนือกฎทุกข้อที่ตั้งขึ้นมา แต่ก็ยังต้องอยู่ภายใต้กฎแห่งเวลา หนึ่งวันมันมีเพียง 24 ชั่วโมง จะบริหารอย่างไรให้สามารถดำเนินการไปได้ จะเอาเวลาไหนไปขยายกิจการ และจะสรรหาวันหยุดพักผ่อนให้ตัวเองได้อย่างไร มันเป็นเรื่องที่หลายๆคนไม่มีทางทำได้

หลายคนมีคุณสมบัติ แต่ไม่มีทุน อด
หลายคนมีทุน แต่ขาดคุณสมบัติ ทำได้แต่เจ๊ง
หลายคนไม่มีคุณสมบัติ ไม่มีทุน ฝันไปก่อน
มีแค่บางคนที่พอจะมีคุณสมบัติ และพอจะมีทุน ก็ลุ้นกันต่อไป

ดีใจที่โชคดีในวันนี้ แต่อนาคตจะเป็นอย่างไร ไม่ง่ายเลย

หลังจากตอนนี้ ASTG หรือแข่งยิง BB Gun โดยใช้เกราะสัญญาณในการตัดสินกำลังบูม เลยได้เข้าร่วมจอยด้วยเล็กน้อย สิ่งที่พบตอนนี้คือ “เฮ้ย แต่งปืนแบบนู้น แบบนี้” “ทำปืนแบบนี้ดีกว่า” “ขึ้นปืนยังงี้ รอของก่อน”

เอ่อ มันก็ดีนะทำปืนให้ดีให้ได้เปรียบคู่ต่อสู้ แต่ไม่ซ้อม ???? งงแดก นานๆซ้อมที ซ้อม 2 เกมหอบ แล้วแบบนี้จะแต่งปืนไปทำไมเนี่ย แต่งไปความสามารถก็ไปไม่ถึงอยู่ดี เอาเวลารอของมาซ้อมให้อยู่ตัว พัฒนาฝีมือให้เข้าขั้นยังดีกว่าหรือเปล่า ถ้าเป็น ATCS ยังดีใครไม่ซ้อมก็ช่าง เราซ้อมเองที่บ้านได้ แต่นี่ต้องเล่นเป็นทีม แต่ไม่ซ้อม มันก็มีแต่ย่ำอยู่กับที่ ปืนดีสุดๆแต่ฝีมือเท่าเดิม แล้วจะเอาอะไรไปสู้กับทีมที่พัฒนาฝีมืออย่างต่อเนื่องล่ะ ถึงเข้ารอบไปลึกๆก็หมดแรงอยู่ดี Y_Y

กีฬาทุกชนิดแหละ การพัฒนาฝีมือคือการหมั่นซ้อม โดยเฉพาะกับคนที่ฝีมือเหนือกว่าหรือโค้ชที่ดี จะทำให้ก้าวไปได้ไกลและเร็ว ที่เหลือคือพรสวรรค์ ส่วนอุปกรณ์แน่นอนว่ามีส่วน แต่ไม่เท่าฝีมือหรอก ทุกวันนี้เราโฟกัสผิดหรือเปล่าครับ มองอุปกรณ์มาอันดับ 1 เหรอ ของดีแล้วฝีมือจะดีตาม ???

ตรูล่ะอยากซ้อม อยากฝึก อยากเก่ง แต่ไม่รู้จะไปซ้อมเวลาไหนกับใครดี อยากได้แบบหนักๆถึกๆ ช่างเถอะ ขอตัวข้ามไปเล่น paintball แล้ว หุหุ ส่วน ASTG ถ้ารวมเฉพาะตอนแข่งแบบนี้ ขอบายละนะจ้ะ ซ้อมแค่นี้แล้วเมื่อไหร่หนูจะตามพี่ๆทันอ่ะคร๊าบบบ

จอมยุทธ์ยอดฝีมือไซร้ แม้ปืนเดิมๆก็ไร้เทียมทาน 5555 อยากเป็นแบบนี้มากกว่า

จำได้ว่าตอนจบ ป.ตรีใหม่ๆ เคยไปสมัครงานตำแหน่งโปรแกรมเมอร์ที่บริษัทหนึ่งบนตึก Zuellic House แถวสีลม ไปถึงก็สัมภาษณ์กับหัวหน้าซึ่งเป็นฝรั่ง แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นอะไร สิ่งที่ได้รับรู้จากการไปสัมภาษณ์งานคือ

1. รถโคตรติด เดินทางเนิ่นนาน น่ารำคาญ เสียเวลา หงุดหงิด ใช้ชีวิตกับการเดินทางวันละ 3 ชั่วโมง
2. ตอนเที่ยงพักกลางวันพร้อมๆกันหลายบริษัท กรูกันไปกินข้าวอย่างกับเวลาโยนข้าวสารให้นกลงมารุมกิน
3. พนักงานหรือลูกจ้างหลายๆคน ทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของบริษัท ปั้นหน้า ขี้เก๊ก ต้องทำตัวร่ำรวยดุจดังบริษัทนี้เป็นของกู
4. เหมือนกลับไปเป็นเด็กมัธยมที่ต้องเข้าเรียนและเลิกเรียนตามเวลา มีการบ้านให้ทำ มีสอบเลื่อนชั้น จาก ม.1 ไป ม.2
5. แต่เอาเข้าจริงเหมือนทำงานไปวันๆ รอเงินเดือนออก ไม่ได้มีความต้องการจะก้าวหน้ามากมาย ถึงขยันไปก็เงินเดือนเท่าเดิม เน้นทำน้อยๆแต่ทำนานๆ เพื่อ OT

เอาแค่นี้ก่อน ทุกอย่างเป็นความคิดส่วนตัวล้วนๆ ไม่ได้มาจากการวิจัย ไม่ได้เป็นผลสำรวจจากโพลใดๆ แล้วจะเอาชีวิตไปอยู่ในวังวนความน่าเบื่อแบบนี้ทำไมล่ะ วันๆทำงาน ถือแก้วสตาร์บั๊กโชว์ฐานะทั้งวันอะไรแบบนั้น ไม่ใช่แนวเราเลยแม้แต่น้อย

สุดท้ายก็หาทางทำธุรกิจเองดีกว่า แน่นอนว่าเหนื่อยกว่าพวกลูกจ้างออฟฟิคแน่ๆ ทั้งการควบคุมตัวเอง การสร้างความก้าวหน้าด้วยตัวเอง ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะต้องรับผิดชอบธุรกิจเล็กๆให้เจริญเติบโตได้ ยังจำได้ดีเดือนแรกรายได้ 5000.- บาท เท่านั้นเอง ห้าๆๆ

แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะมาทำธุรกิจส่วนตัวได้ เพราะติดเรื่องคุณสมบัติของตัวเอง เอาไว้คราวหน้ามาพล่ามต่อภาคสอง

ขยันจริงๆเลยเรา นอน 4 ทุ่ม ตื่นมาทำงานตีสอง 45 นาที งานสบายๆอย่างผมเริ่มทำแล้วนะครับเพื่อนๆครับ ยังอิจฉาผมอยู่ไหมครับเพื่อนๆที่ทำงานประจำ  T_T

นี่แหละชีวิตจริง จะได้เงินมามันก็ต้องแลกกับเวลาที่ใช้ในการหาเงิน

ยิ่งเงินมาก ก็อาจจะต้องแลกกับเวลาที่มากตามไปด้วย

แล้วจะให้เอาเวลางานไปนู่นไปนี่ มันทำไม่ได้หรอก

แค่ต่างจากมนุษย์เงินเดือนตรงไม่มีหัวหน้า ไม่มีโดนไล่ออก

ไม่ได้หมายความว่าจะใช้เวลาออกไปไหนได้อย่างใจ

ไม่ได้หมายความว่าจะมีเวลาว่างมากกว่ามนุษย์เงินเดือน

ไม่ได้หมายความว่าสามารถออกไปไหนมาไหนได้ตลอดเวลาตามต้องการ

หลายคนมองว่าทำงานแบบนี้ดีอิสระ ไม่ต้องไปขึ้นกับใคร

ถูกต้อง ไม่ขึ้นกับใคร แต่หนึ่งวันมันมีแค่ยี่สิบสี่ชั่วโมง

เพราะไม่ได้เกาะบุพการีต่อชีวิตไปวันๆ จึงไม่สามารถสนองความต้องการของใครๆได้

การได้ยินว่าคนนู้นไปนั่น ไปนี่ อยากไปบ้าง หลายๆครั้งมันทำให้ท้อใจ

หากอยากให้มีเวลาให้มากๆ ไปไหนได้บ่อยๆทุกที่ทุกเวลา

แนะนำให้ เปลี่ยน จะง่ายกว่า

เอามาลงกันลืม จะฟังทีไรลืมทุกที ต้อง search ใหม่ตลอด เอามาใส่ไว้ในนี้เลยแล้วกัน ฮึๆ

- เปิดโปรแกรม Windows Media Player กด Ctrl+U แล้วพิมพ์ URL นี้ลงไป >> http://ghost.osk119.net:9944

10 ธ.ค. 52 ชุมนุมอย่างสงบ ปิดถนนราชดำเนินทั้งวัน พร้อมสร้างความเดือดร้อนกันถ้วนหน้า มึงจะชุมนุม มึงก็หาที่ที่มันไม่เดือดร้อนคนอื่น จะมาปิดถนนหาพ่อมึงเหรอครับพวกเสื้อแดงเฮงซวย หน้าเหี้ยจริงๆเสียเวลาชาวบ้านฉิบหาย พออยู่กันมากๆคิดว่าอยู่เหนือกฎหมาย ขี่มอ’ไซค์มาแยกยังไฟแดงอยู่ ทำโบกมือให้ฝั่งไฟเขียวหยุด กูก็ไม่หยุดหรอกนะครับ เกือบได้เล่นโดมิโน่ อีกนิดเดียวเสียดายฉิบมันเสือกหันมาเห็นแล้วเบรกทัน ไม่งั้นกะสอยเล่นๆซักตัว รอดไปนะมึงไอ้เฮงซวย หน้าเหี้ย

ไม่ใช่ว่าผมเป็นเสื้อเหลืองนะ ไอ้ที่ไปปิดสนามบินนั่นก็หน้าเหี้ยเหมือนกัน มึงจะเรียกร้องความสนใจ เสือกทำคนอื่นเดือดร้อน สรุปมันก็เหี้ยทั้งนั้น สัดเอ้ย น่าเบื่อ เหลือ-แดง เหี้ยกับจัญไร พอดีเลยสินะ ไอ้พวกน่ารำคาญ เห็นแล้วอยากเอาตีนให้ดม

จอดรถเหี้ยๆเกะกะทั้งถนน แถมพอเลิก มีขยะจากตัวเหี้ยทิ้งไว้เต็มไปหมด ไอ้หน้าเหี้ย

เบื่อโว้ย

ปล. ไม่ใช่ว่าไม่ได้ดูข่าวนะครับ แต่ไปทางอื่นไปไม่ถูก มันจำเป็นน่ะ น่าเอา C4 ไปวางสักดอก

ออกจากบ้านตีสอง ขับรถไปแวะซื้อเสบียงแล้วรอดูฝนดาวตกที่อักษะ โห๊ว เมฆเต็มฟ้าด้านที่ฝนดาวตกจะมาพอดี รอสักพักดูแล้วท่าไม่ดีเลยขับเข้าไปในศาลายา เลยเข้าไปทางบางเลน ฟ้าใสขึ้นนิดหน่อยแต่ก็ยังไม่เห็นอยู่ดี รออยู่จนตีสี่นิดๆก็ยังไม่เห็นอะไรเลย ตัดสินใจขับรถกลับ ระหว่างกลับยังเลี้ยวไปทางบางบัวทองเผื่อจะเห็น แต่ก็ยังแห้วเหมือนเดิม กลับถึงบ้านตีห้าพอดิบพอดี ง่วงโคตรหลับเลย

มาตื่นเอาตอนเที่ยง ปั่นงานต่อ สรุปว่าเมื่อคืนไปให้ยุงกัดเล่น แต่ก็ดีเปลี่ยนฟิลลิ่ง ฮ่าๆๆ

แย่ล่ะสิ ช่วงนี้ลมมรสุมพัดกระหน่ำมาจาก USA เจ้าหน้าที่สถานฑูต US.Custom โดยตรงเลย งานนี้ของ RS (ไม่ได้ย่อมาจากค่ายเพลงสิ่วๆนะ) ก็เลยอยู่ในช่วงงดออกจากฝั่ง ก็ถือเป็นช่วงเวลาเก็บเงินไปในตัว ในเมื่อไม่มีของมาปล่อย ก็ไม่มีอะไรให้ซื้อ ทำให้มีเงินเก็บบินไป HK เสียที

สงสัยเห็นยอดส่งของจาก USA เข้ามาไทยเยอะผิดปกติ เลยนึกว่า ขจก.จะซื้อมาใช้กันล่ะมั้ง

ปล.ของผมมีแต่ของเล่น made in China นะจ้า โปรดอย่ามาจับหนู ห้า ห้า ห้า