หลังจากเล่นบีบีมานาน เลยอยากหาอะไรท้าทายใหม่ๆเล่นบ้าง เป็นสาเหตุให้โดน PB เข้าไป ปืนแพงกว่านกอีก 555 แต่มันส์มาก มือใหม่เอี่ยมเพิ่งเริ่มหัดเล่น

Marker: BOB LONG Victory + Tadao OLED w/ USB board
Tank: Guerilla 68/4500
Hopper: Dye Rotor
Mask: Dye I4

จำได้ว่าตอนจบ ป.ตรีใหม่ๆ เคยไปสมัครงานตำแหน่งโปรแกรมเมอร์ที่บริษัทหนึ่งบนตึก Zuellic House แถวสีลม ไปถึงก็สัมภาษณ์กับหัวหน้าซึ่งเป็นฝรั่ง แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นอะไร สิ่งที่ได้รับรู้จากการไปสัมภาษณ์งานคือ

1. รถโคตรติด เดินทางเนิ่นนาน น่ารำคาญ เสียเวลา หงุดหงิด ใช้ชีวิตกับการเดินทางวันละ 3 ชั่วโมง
2. ตอนเที่ยงพักกลางวันพร้อมๆกันหลายบริษัท กรูกันไปกินข้าวอย่างกับเวลาโยนข้าวสารให้นกลงมารุมกิน
3. พนักงานหรือลูกจ้างหลายๆคน ทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของบริษัท ปั้นหน้า ขี้เก๊ก ต้องทำตัวร่ำรวยดุจดังบริษัทนี้เป็นของกู
4. เหมือนกลับไปเป็นเด็กมัธยมที่ต้องเข้าเรียนและเลิกเรียนตามเวลา มีการบ้านให้ทำ มีสอบเลื่อนชั้น จาก ม.1 ไป ม.2
5. แต่เอาเข้าจริงเหมือนทำงานไปวันๆ รอเงินเดือนออก ไม่ได้มีความต้องการจะก้าวหน้ามากมาย ถึงขยันไปก็เงินเดือนเท่าเดิม เน้นทำน้อยๆแต่ทำนานๆ เพื่อ OT

เอาแค่นี้ก่อน ทุกอย่างเป็นความคิดส่วนตัวล้วนๆ ไม่ได้มาจากการวิจัย ไม่ได้เป็นผลสำรวจจากโพลใดๆ แล้วจะเอาชีวิตไปอยู่ในวังวนความน่าเบื่อแบบนี้ทำไมล่ะ วันๆทำงาน ถือแก้วสตาร์บั๊กโชว์ฐานะทั้งวันอะไรแบบนั้น ไม่ใช่แนวเราเลยแม้แต่น้อย

สุดท้ายก็หาทางทำธุรกิจเองดีกว่า แน่นอนว่าเหนื่อยกว่าพวกลูกจ้างออฟฟิคแน่ๆ ทั้งการควบคุมตัวเอง การสร้างความก้าวหน้าด้วยตัวเอง ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะต้องรับผิดชอบธุรกิจเล็กๆให้เจริญเติบโตได้ ยังจำได้ดีเดือนแรกรายได้ 5000.- บาท เท่านั้นเอง ห้าๆๆ

แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะมาทำธุรกิจส่วนตัวได้ เพราะติดเรื่องคุณสมบัติของตัวเอง เอาไว้คราวหน้ามาพล่ามต่อภาคสอง

หลังจากนัดตรวจสภาพตาเมื่อวันที่ 18 ม.ค. 53 ลุ้นจนถึงตอนเจอหมอถึงรู้ผลว่าสามารถทำเลสิคได้ เพราะตอนแรกตรวจความหนากระจกตาแล้วมันบางไปนิด โชคดีไปตรวจใหม่ด้วยอัลตร้าซาวด์แล้วผ่าน ไม่งั้นอาจต้องยิงด้วยวิธี PRK ซึ่งทรมานกว่าแน่ๆเลยอ่ะ

หลังจากตรวจเสร็จก็ถึงเวลานัดวันยิงเลสิค เจ้าหน้าที่แจ้งว่าหมอว่างวันที่ 20 กับ 21 ม.ค. พอดีเลย ก็เลยเอาวะไม่อยากตื่นเต้นนาน รอนานก็ยิ่งลุ้นนาน นัดยิงวันที่ 20 ม.ค. ซะเลย รวดเร็วทันใจแทบจะตั้งตัวไม่ทัน กลับจาก TRSC ก็ต้องไปตรวจ Anti-HIV ก่อนเพราะต้องใช้ผลไปให้หมอก่อนยิงเลสิค ตรวจตอนสามทุ่มนั่งลุ้นผลจนถึงสี่ทุ่ม กางใบตรวจเลือดออกมา พบว่า non-reactive เป็นอันเรียบร้อย

จนถึงวันที่ 20 ม.ค. ห้าโมงเย็น ได้เวลายึ้นเขียง หึหึหึ เริ่มจากกินยาคลายเครียดก่อนเข้าห้องผ่าตัด จากนั้นเข้าไปทำการหยอดยาชาและยาปฏิชีวนะ จนได้เวลาขึ้นเขียงของจริง ใช้เวลาทำจริงๆบนเตียงผ่าตัดสั้นมาก ไม่เกิน 10 นาทีก็เสร็จแล้ว เสียวนิดๆลุ้นหน่อยๆ แต่ก็สนุกดี เริ่มจากใช้แผ่นเหนียวๆคล้ายสติ๊กเกอร์ติดบนหน้าเพื่อถ่างเปลือกตา แล้วจึงแยกชั้นกระจกตาทั้งสองข้างออกมา แล้วเปิดกระจกตาขึ้น เอาเลเซอร์ยิงเสียงดัง ปึดๆๆๆ พร้อมกับกลิ่นไหม้ของเนื้อเยื่อ ถ้านึกไม่ออกให้เอาไฟเผาเส้นผมแล้วดมดูคล้ายๆกัน หอมกรุ่นน่ากินมากเลย ห้าๆๆ ยิงเสร็จข้างนึงก็ปิดกระจกตาเข้าที่ตามเดิม ทำจนครบสองข้างเป็นอันเสร็จพิธี จากนั้นก็เดินแบบมึนๆนิดๆไปนั่งหยอดยาอีกรอบพร้อมทั้งปิดตาเป็นไอ้มดแดง แบบนี้ก่อนกลับบ้าน (รูปถ่ายที่บ้าน)

นอนเป็นมดแดงอยู่วันนึง จนถึงวันนี้ (21 ม.ค. 53) หมอนัดเอาฝาครอบตาออก ตอนนี้มองสองตาปกติแล้ว ไม่ต้องพึ่งแว่นสายตาอีกต่อไป โลกสดใสขึ้นเยอะเลย เหลือแค่หยอดยาฆ่าเชื้อกับน้ำตาเทียมอีกอาทิตย์นึง หลังจากนั้นไปตรวจสภาพตาอีกรอบ ก่อนจะเริ่มใช้ชีวิตปกติได้ ส่วนกีฬาหนักๆต้องพักไว้ราวๆสองสัปดาห์

TRSC บริการดีมากๆ คุ้มกับราคาที่จ่ายไป ถึงจะจ่ายเป็นเงินค่อนข้างสูง แต่จ่ายครั้งเดียวจบ นัดตรวจ นัดทำอะไรเพิ่มไม่มีค่าบริการอื่นใดอีกแล้ว จะมีก็เฉพาะค่ายา แต่ที่ประทับใจจริงๆคือบริการและสถานที่ เยี่ยมจริงๆ มีเก้าอี้นวดให้ตอนหยอดยาขยายม่านตาในวันตรวจ มีคอมให้นั่งเล่นรอ มีตู้เกมจิ้มๆให้เล่น มีน้ำผลไม้สะอาดเย็นๆให้กิน มีกาแฟสดๆให้ชง และมีเจ้าหน้าที่น่ารักๆบริการดี จนถึงหมอที่เต็มไปด้วยประสบการณ์

เริ่มมืดแล้ว ขอออกไปทดสอบสายตาตอนกลางคืนก่อนละ ว่ามีภาวะแสงกระจายบ้างรึเปล่า แต่เท่าที่ดูตอนนี้ไม่มีอะไรข้างเคียงเลย เพราะใช้เลเซอร์แบบดีสุด สายตาสั้นไม่มาก(สั้น+เอียงแต่ละข้างน้อยกว่า 600) และสุดท้ายคือ ดวงดี เลยไม่เจอผลกระทบ ซึ่งถ้าบางคนเจอ มันก็จะค่อยๆหายไปเองใน 1 เดือน ยกเว้นซวยโคตรๆประมาณว่า <1% ที่จะมีติดตัวไปตลอด

อัพเดทรูปจากมือถือกันต่อ

ไปสังขละบุรี ก็ใช้มือถือถ่ายเทสเป็นช็อตๆไป ช่วงที่ขี้เกียจยกอีแก่ D200 มาถ่าย ตั้งแต่ได้มือถือใหม่มาก็สบายใจ ไม่ต้องกลัวแล้วว่าออกไปไหนโดยไม่ได้เอากล้องถ่ายรูปไป แล้วเกิดอยากถ่ายขึ้นมา ตอนนี้มือถือช่วยท่านได้แล้ว ห้าๆๆๆ

sony ericsson Satio ก็ถ่ายรูปแจ่มดีเหมือนกันแฮะ โดยเฉพาะตอนกลางวัน รายละเอียดทางเทคนิดไม่ค่อยได้สนใจ เอาเป็นว่าถ่ายแล้วคุณภาพใช้ได้ก็พอใจแล้ว กล้องความละเอียด 12.1MP สะใจดี ดูรูปจากกล้องตัวนี้กัน ไม่ได้แต่งอะไรเพิ่มเติม ย่อแล้วใส่ข้อความ จบ.

ได้ชื่อแมวฮะแว้ว เห็นขนฟูๆ เป็นฟูจิไปเลยแล้วกัน พูดแล้วก็นึกถึงตอนขึ้นไปบนยอดเขาฟูจิ หนาวโคตรโคตร แต่สวยสุดๆ

วันนี้อากาศดี แดดดีแสงกำลังสวยงาม แต่ไม่มีใครอยู่บ้าน เลยต้องจับเอง วางเอง ถ่ายเอง ลำบากจริงๆฟูจิก็ซนอยู่ไม่นิ่งเลย กว่าจะถ่ายได้แต่ละรูปเล่นเอาเหงื่อตก แต่ก็สนุกดี ได้รูปมาโพสสมใจอยากแล้วล่ะ โตขึ้นขอให้หัวโตๆกลมๆเหมือนพ่อนะฟูจิ ไปเห็นพ่อฟูจิที่ฟาร์มพี่ยุมาชอบมากมาย ห้าๆ

คลิกที่รูปเพื่อดูขนาดเต็มๆนะ

หลังจากส่ง EMS ให้ลูกค้า + กินข้าวแกงมื้อเที่ยงตอนบ่ายสองโมงเสร็จ ก็ออกเดินทางสู่สนามหลวงสอง หลังจากเมื่อวานเล็งแมวเปอร์เซียไว้ตัวนึง แต่ยังไม่ได้ซื้อเพราะรอดูรูปอีกสองตัวก่อน ตัวนี้ตั้งใจจะเอาเพศเมียหน้าบี้ ให้มาอยู่เป็นน้องสาวชิกกี้ และอาจเป็นมะเมียในอนาคต ห้าๆๆ ตอนเช้าโจโทรไปบอกว่าให้เอาแมวเข้าร้านด้วยตั้งแต่เช้า ซึ่งข้าพเจ้าหลับสบายใจเฉิบอยู่

แต่แล้วพอไปถึงร้านกำลังเล่นกับลูกแมวตัวอื่นๆอยู่เพลิน ปรากฎว่าหาเจ้าบี้เมื่อวานไม่เจอ หันไปถามคนขายได้ความว่าขายไปเมื่อช่วงเช้า เกิดอาการตกตะลึงเล็กน้อย ก่อนที่พี่ยุเจ้าของฟาร์มจะโทรติดต่อไปขอแมวคืนให้ คุยอยู่นานมากกว่าเค้าจะยอมให้คืน เกือบจะแห้วซะแล้ว แล้วก็ไปรับคืนที่นู่นเลย ซอยสุขสวัสดิ์ 28 ไกลโพ้น รอเค้ากลับบ้านกว่าจะถึงอีกกินก๋วยเตี๋ยวไปชาม ชาเขียว ซื้อไข่ไก่กันอีกหลายถาด เป็นอะไรที่น้ำใจดีมากๆเลยสำหรับพี่ยุคนนี้ ไปกันสี่คนกับโจ พี่ยุ แล้วก็ลูกสาวพี่ยุ ในที่สุดก็ได้เจ้าบู้บี้กลับมาสู่อ้อมกอด อะฮึอะฮึ ดีใจ

เสร็จจากสุขสวัสดิ์ 26 ไปต่อที่ราษฎร์บูรณะ 26 แวะบ้านลูกค้าพี่ยุ เลี้ยงเปอร์เซียไว้เพียบเลย เพิ่งออกลูกมาครอกนึงเป็น pet quality นอกนั้นก็มีพ่อ-แม่ กับสามสีหน้าบี้น่ารักๆอีกตัวนึง วิ่งเล่นกันเต็มบ้านเลยอ่ะ เยอะแยะดีจริงๆ

หมดธุระไปส่งพี่ยุกับลูกสาวที่บ้าน โอ้ บ้านหลังใหญ่มาก มีบ้านแมวด้วยเป็นฟาร์มเลยจริงๆ แมวสวยๆเพียบเลยโดยเฉพาะ short hair หน้ากลมบ๊อกเลย หูพับน่ารักๆ แต่โดนจองหมดแล้ว พวกพ่อพันธุ์สวยมากมาย ได้เจอหน้าพ่อบู้บี้ด้วย หัวโคตรใหญ่เลย โตขึ้นให้ได้อย่างพ่อนะบู้บี้ ตัวพ่อสีส้มการ์ฟิล ตัวแม่สามสี ลูกออกมาสงสัยได้ยีนด้อยมาเลยเป็นสีนี้ ห้าๆๆ โจบอกว่าชอบสีนี้เหมือนเสือดี แต่ดูหน้าเสือดิสงสัยกินข้าวเหนียวมากไปหน่อยนึงนะ

กลับถึงบ้านสี่ทุ่มครึ่ง เก็บข้าวของย้ายมาอยู่กับชิกกี้ ดันขู่พี่ชิกกี้ซะงั้น ปล่อยให้ทำความรู้จักกันซักพักเดี๋ยวคงสนิทกัน อะ ถ่ายรูปกับโทรศัพท์ใหม่ป๋าหน่อย รูปสวยดีแฮะ

กว่าจะได้มาอยู่ด้วยกันเนอะลำบากลำบน เกือบจะชวดแล้วอีกต่างหาก เค้าเกือบไม่ปล่อยกลับมาแน่ะ ต้องขอบคุณพี่ยุสำหรับน้ำใจในหลายๆเรื่องจากวันนี้จริงๆ ซึ้งเลย ^_^

ได้ฤกษ์ซื้อเครื่องใหม่ หลังจากใช้ N93 ตัวใหญ่ยัก หนาหนัก (แต่มันถ่ายวีดิโอเจ๋งจริงๆนะ) มาตั้งแต่ตอนมันเพิ่งวางขายวันแรก จนบัดนี้น่าจะ 3 ปีกว่าได้แล้วมั้ง จู่ๆมันก็ชาร์จแบตไม่เข้า เลยถือโอกาสซื้อของใหม่ ตอนแรกกะเอาซักหมื่นนึง บางๆถ่ายรูปได้ก็พอ ไปๆมาๆทำไมได้รุ่นนี้มาวะเนี่ย งงกับตัวเอง แต่ก็เอาเถอะ ใช้อีกนาน ขอดีๆไปเลยแล้วกัน

มีคำถามจากรอบข้าง
- ทำไมไม่ซื้อ iPhone
ตอบ โหลครับ
- ทำไมไม่ซื้อ BB
ตอบ โหลครับ

ไม่รู้ทำไม ไม่ชอบใช้อะไรที่คนฮิตใช้กันเยอะๆ เห็นแล้วมันรู้สึกแปลกๆไม่ค่อยกล้าเอามาใช้งาน คงจะเป็นความบ้าส่วนตัว เหตุผลอีกประการก็คือชอบถ่ายรูป+ฟังเพลง แค่นี้แหละ เป็นที่รู้กันว่า iPhone กล้องมันห่วยบรมขนาดไหน ส่วน BB ก็ปุ่มห่าอะไรไม่รู้เยอะแยะ มันสวยตรงไหนหว่า นอกจากเอาไว้แชทกัน แค่นั้นเหรอ ?? คงเป็นเพราะเราเข้าไม่ถึงเองมากกว่า ฮ่าๆๆ

สุดท้ายเลยมาได้ตัวนี้ ตั้งใจไว้แล้วว่างวดนี้จะซื้อ Sony Ericsson แต่รุ่นเพิ่งเลือกได้เมื่อวาน รุ่งขึ้นก็ไปซื้อเลย เปรี้ยวจริงๆ โดยรวมถือว่าโอเค แบนกว่าเครื่องเก่า แต่ก็ไม่ถึงกับเล็กมาก แลกกับกล้อง 12.1MP เลยลองถ่ายรูปตอนกลางคืนมาดู ถือว่าโอเค ถ้าได้แสงแดดคงจะแจ่มกว่านี้

ตอนแรกใช้ไม่เป็น เครื่องมันตั้งสัดส่วนภาพไว้ที่ 16:9 wide screen รูปเลยย๊าวยาว จากนั้นเริ่มเรียนรู้ว่าขนาดใหญ่สุดจะได้ที่สัดส่วน 4:3 แถมมีแบบ 3:2 ให้เลือกใช้ด้วย ต่อไปคงใช้ 3:2 นี่แหละถนัดสุด ไว้ว่างๆจะถ่ายภาพตอนกลางวันแสงดีๆมาลงเพิ่ม

ปล. N93 ที่ชาร์จแบตไม่เข้า ปรากฎว่าเป็นที่สายชาร์จเสีย เลยซื้อสายใหม่มา 270.- ใช้ได้ปกติเหมือนเดิม แล้วตูจะเสียตังซื้อ Satio 24,990.- ทำไมวะเนี่ย ช่างเถอะ ความสุข ฮะๆ

สนุกมากๆ เป็นการรวมกลุ่มมิตติ้งเปิดตัวเว็บ PTWClub.com อย่างเป็นทางการครั้งแรก มีนกมาเจอกันกว่า 100 กระบอกได้มั้ง งานสนุกสุดเหวี่ยง ของรางวัลเพียบ จับสลากแจกกันตลอดทั้งวัน (แต่หนูไม่ได้เลย ดวงไม่มี ฮาๆ) นอกจากนี้ในงานยังมีพูดเกี่ยวกับ ATCS และจัดแข่งกันด้วย และแล้วที่ 1 ก็เป็นของเรา ได้รางวัลมาเป็น FAB Mag Well Grip หน้าตาแบบนี้

เมื่อติดปืนแล้วก็จะประมาณนี้

ซึ่งก็ไม่ได้ใช้อยู่ดี เพราะติดไม้หนีบผ้าอยู่ แต่จะขอเก็บเป็นที่ระลึกก็แล้วกัน ดีใจ อิอิ

มาดูกันดีกว่าว่าคนไปมิตติ้งกันกี่คน

ใส่เสื้อสีแปลกๆนี่มันทำให้หาง่ายดีจริงๆ กะไว้แล้วว่าจะต้องมี multicam เยอะแน่ๆ เราเลยจัดสีฟ้าสดใสไปคนเดียวเลย ฮาๆๆๆ

แล้วดูสิมีนกกี่กระบอก

เยอะแยะมากมาย มูลค่าไม่ต้องพูดถึง เท่าที่เห็น Real Spec เยอะเลย

ถือเป็นงานที่อบอุ่นมากๆ มีพี่ๆใจดีสนับสนุนของรางวัลเยอะมากมายสุดๆ งานเป็นกันเอง แบ่งสายยิงกันก็สนุกสุดเหวี่ยง แม้สาย C ฝั่งธนจะไปกันไม่กี่คน แต่ก็มีเพื่อนๆจากสายอื่นมาช่วยรบด้วย แต่เป็นการรบแบบมิตรภาพ จบเกมก็เฮฮาเหมือนเดิม แถมได้ Pmag มาอีกสองอัน เงินยังไม่ได้จ่ายเลย

ขอบคุณ PTWclub.com สุดๆจริงๆ

ส่วนการแข่งตอนกลางคืนไม่ขอพูดถึง เพราะไม่เกี่ยวกับ PTW meeting แถมถ้าจะปั้นเด็ก โดยที่บอกให้รู้สเตจก่อน
ก็ไม่มีคำบรรยายอื่นใด รู้งี้กลับบ้านนอนสบายๆ

ออกจากบ้านตีสอง ขับรถไปแวะซื้อเสบียงแล้วรอดูฝนดาวตกที่อักษะ โห๊ว เมฆเต็มฟ้าด้านที่ฝนดาวตกจะมาพอดี รอสักพักดูแล้วท่าไม่ดีเลยขับเข้าไปในศาลายา เลยเข้าไปทางบางเลน ฟ้าใสขึ้นนิดหน่อยแต่ก็ยังไม่เห็นอยู่ดี รออยู่จนตีสี่นิดๆก็ยังไม่เห็นอะไรเลย ตัดสินใจขับรถกลับ ระหว่างกลับยังเลี้ยวไปทางบางบัวทองเผื่อจะเห็น แต่ก็ยังแห้วเหมือนเดิม กลับถึงบ้านตีห้าพอดิบพอดี ง่วงโคตรหลับเลย

มาตื่นเอาตอนเที่ยง ปั่นงานต่อ สรุปว่าเมื่อคืนไปให้ยุงกัดเล่น แต่ก็ดีเปลี่ยนฟิลลิ่ง ฮ่าๆๆ